VIOOLTEGENKANKER
U bent nu hier: Home

Spreekbeurt over Nicolo Paganini

 

 

Nicolo Paganini

  

Dag allemaal,

 

Ik doe een spreekbeurt over Nicolo Paganini.  Omdat ik viool speel heb ik een componist uitgekozen die beroemd was omdat hij fantastisch viool kon spelen en ook omdat hij fantastische muziek voor viool geschreven heeft. Deze persoon heet NICOLO  PAGANINI

 

  

Nicolo Paganini werd geboren op 27 oktober 1782, in Italië, in een dorpje dat Genua heet. Hij was één van de zes kinderen van Teresa en Antonio Pagani. Zijn vader werkte als arbeider aan de haven van Genua, en hij had ook een winkeltje in levensmiddelen. Antonio  Paganini was zeer muzikaal, hij speelde uitstekend gitaar, maar hij was ook een gokker en voor hem was zijn muzikale zoon een kans om aan geld te raken.  Hij leerde Nicolo als kleuter op de gitaar, de mandoline (soort gitaar) en de viool spelen en zag al snel dat zijn zoon zeer begaafd was.

Toen Nicolo zes jaar werd, werd het menens. Hij moest van zijn vader 12 uur per dag viool spelen. Als hij dat niet deed kreeg hij alleen maar water en brood en kreeg hij stokslagen.  Een leraar kreeg hij toen niet, hij moest alles alleen leren. Paganini is dan ook een “autodidact” (iemand die alles zelf leert).  Eigenlijk was zijn viool zijn speelgoed. Hij vond zelf oefeningen uit om op zijn viool te spelen, bv een heel liedje op 1 snaar spelen (in verschillende posities), … . Op achtjarige leeftijd componeerde Nicolo zijn eerst vioolsonate en op negenjarige leeftijd trad hij voor het eerst op voor de publiek.  Toen hij tien jaar oud was, beschouwde men hem als een plaatselijke beroemdheid.

 

De vader van Nicolo die met het talent van zijn zoon veel geld hoopte te verdienen, zocht (toen pas) voor zijn zoon de beste leermeesters. Toen Paganini dertien jaar oud was ging hij op tournee door Noord Italië. Zijn vader was nog altijd even streng en misschien nog wel strenger geworden.  In 1798, toen hij 16 jaar was, werd Nicolo, tijdens een concert van zijn uitgeroepen tot de grootste violist van Noord Italië. Die avond ontsnapte hij door een toneeldeur.  Hij vluchtte voor de strengheid van zijn vader en trok doorheen Italie. Hij bleef jarenlang onvindbaar.  

Niemand weet echt wat hij in die periode gedaan heeft. Men denkt dat hij toen wegens zware schulden of moord op een medeminnaar in de gevangenis moet gezeten hebben.  Zelf beweerde Paganini later dat hij dirigent geweest is in die periode.

 

Wat wel gebeurt is in die periode is dat Paganini “zijn” viool toen gekregen heeft, ergens in Frankrijk.  Net als zijn vader was Paganini een gokker. Zo heeft hij in die periode zelfs zijn viool vergokt.  Om zijn concert te kunnen spelen is hij een viool moeten gaan lenen bij een amateur violist. Die viool die hij toen gekregen had was een héle, hélé goede. Van die amateur violist, die hem had horen spelen, heeft hij de viool mogen houden en het is “zijn viool” geworden.  Voor een muzikant is zijn instrument een kind, dus krijgt het instrument ook een naam.  De viool van Paganini noemde (of noemt) “Cannon”.   Deze viool wordt nu (al meer dan 150 jaar) bewaard in een museum in Genua. Omdat op een viool, om een mooie klank te behouden, regelmatig moet gespeeld worden, is er in Italië een violist die regelmatig (af en toe) op de viool van Paganini mag spelen.

 

In 1805 komt hij weer boven water en hij veroverde het Italiaanse publiek met zijn kunsten. Hij kon zo mooi spelen dat bij de zachte passages het publiek vaak begon te wenen, maar hij kon zo heftig spelen dat in Wenen een luisteraar half gek werd en verklaarde de duivel samen met Paganini op het podium te hebben gezien. Met het grootste gemak speelde hij de moeilijkste stukjes waarvoor hij dikwijls niet meer dan één snaar nodig had.  Tijdens een concert voerde hij daar een show rond: hij brak bv. drie snaren en speelde heel het concert op 1 snaar.  Pagani zou geleden hebben aan een zeldzame ziekte die aangeboren is, het zogenaamde syndroom van Marfan.  Dit syndroom is ondermeer gekenmerkt door zeer beweeglijke gewrichten en lange vingers.  Dit zou deels mee verklaren waarom Paganini zo prachtig kon spelen. Zij pols was zo los dat hij de eerste drie posities kon spelen zonder positiewisseling.

 

Zijn gaven waren zo bijzonder dat men in Italië (en ook daar buiten) dacht dat hij met zwarte kunsten en met de duivel werkte:

  • hij zag er heel speciaal uit: lang, mager, lange vingers, zeer beweeslijke gewrichten; hij verzorgde zich niet: lang haar, slecht verzorgde tanden; hij kleedde zich vaak in het zwart, ...
  • hij speelde zo mooi de meeste moeilijke stukjes (die hij zelf geschreven had) dat heel veel mensen dachten diat dit echt niet menselijk was en dat hij een verbond met de duivel gesloten had en zijn ziel verkocht had om zo mooi viool te kunnen spelen
  • daarenboven had hij geen goede reputatie: veel "affaires met vrouwen", hij zou iemand vermoord hebben, hij gokte ... : echt iets voor iemad die banden heeft met de duivel.

    

       

Paganini vond die verhalen ongelooflijk leuk en deed er zelf vaak nog een schepje boven op. Het feit dat hij al zijn tanden verloor in 1828 (en in die tijd waren er nog geen kunstgebitten) gaf hem nog meer een duivelse gloed en uitstraling.  Paganini was ook ongelooflijk gierig.  Zo zat hij bij zijn concerten zelf achter de kassa.   In 1824 ontmoet  hij een zangeresje (Antonia Bianchi) die met hem mee op tournee gaat.  In 1925 kreeg zij van hem een kind, Achille (Achellino) Paganini.  Zijn zoon is de enige waarvan hij echt gehouden heeft. In 1928 betaalde hij 10.000 lire aan Antonia opdat zij zich niet zou meer met hun zoon zou bemoeien, en het kind helemaal van hem alleen was en hij vertrok op tournee in Engeland.

 

Op het einde van zijn leven was Paganini gefrustreerd, eenzaam en ernstig ziek. Hij stierf op 27 mei 1840 in Nice en liet een voor die tijd enorm fortuin na aan zijn 2 zussen, zijn zoon en aan de moeder van zijn zoon Antonia: 50.000 euro (voor die tijd énorm veel geld), en ook een hele collectie zeldzame meesterviolen waaronder 11 stradivarius violen en 3 Guarnerius violen. Hij werd begraven in Parma.